• Alain Beerens

Druipende data, ‘wire fu’ en genderdysforie: dat is ‘The matrix’

Bijgewerkt op: 4 dagen geleden

Waar de bioscopen open zijn, kun je The matrix resurrections gaan bekijken, ruim twintig jaar na The matrix, de eerste film uit de reeks. Wat is de erfenis van die grensverleggende sciencefictionklassieker van de Wachowski's?


Keanu Reeves is Neo, maar bijna was de rol gegaan naar Will Smith of Leonardo DiCaprio.
Keanu Reeves is Neo, maar bijna was de rol gegaan naar Will Smith of Leonardo DiCaprio.

'I know kungfu', zegt Will Smith, liggend in een aftandse stoel, met een metalen plug in het achterhoofd. Tien uur lang kreeg hij de meest uiteenlopende krijgskunsten geüpload naar zijn brein. Val Kilmer kijkt hem indringend aan en prevelt: 'Show me.'


Niet helemaal zoals je het herinnert? Dat klopt – maar op een haar na was dit The matrix, de sciencefictionsensatie die in 1999 cinemazalen over de hele wereld veroverde. Het was trouwens geen kungfu, maar 'wire fu'. Of hoe zat dat ook alweer precies?


The matrix, geschreven en geregisseerd door twee toentertijd onbekende filmmakers (Lana en Lilly Wachowski) en met een commercieel twijfelachtige ster (Keanu Reeves) in de hoofdrol, werd een onverhoopt succesverhaal. Het relaas over een hacker genaamd Neo, die ontdekt dat de mensheid onderworpen is door machines en al jaren in een computersimulatie leeft, wist het bioscooppubliek maar wat te bekoren. Onmiskenbaar drukte de film ook zijn stempel op Hollywood en de populaire cultuur.


De Wachowski’s hadden een kristalhelder idee van hoe de film er zou uitzien. Hun bewondering voor Japanse anime inspireerde